Het mijne heet "A prayer for Owen Meany" van John Irving.Ik las het toen ik 16 was (ben ik echt al meer dan twee keer zo oud?!) en heb de ruim 600 pagina's daarna nog verschillende keren herlezen. Voor een korte beschrijving van de NBD kun je hier terecht. Je kunt het boek op meerdere niveaus lezen; het is een mooi verhaal, het is een bildungsroman en het wemelt van de thematiek.
Er komen bijvoorbeeld te pas en te onpas zaken in voor die geen armen (meer) hebben: een gordeldier, een paspop, een beeld dat van zijn sokkel is gehaald en uiteindelijk Owen zelf. Ook lijken de personages allemaal een bijbels figuur voor te stellen, maar dan over the top, zoals wel besteed is aan John Irving.
Het verhaal is voor 90 % heel realistisch. Daarom valt de bizarre personage van Owen enorm op. En dat is precies waarom ik van Irving houd. Absurditeit ingepakt in realiteit.
Ik heb heerlijk op het boek gekloven en doe dat nog wel eens. Daarna heb ik het met D. over de parallellen tussen "A prayer" en "De ontdekking van de hemel" van Harry Mulisch, zijn nummer één. Ai, doen andere stellen dat ook?
iK WEET VAN WIE HET CITAAT IS. DACHT AL DAT IS TOCH NIETS VOOR MARJOLIJN???
BeantwoordenVerwijderenMEER IETS VOOR ECHTE KERELS TOCH?
MARIANNE
Geweldig, Marianne, je bent de eerste die een citaat raadt, en het antwoord (van Ding 6) is goed! Je mag het antwoord wel opschrijven, hoor.
BeantwoordenVerwijderen"Absurditeit ingepakt in realiteit". Is dat een andere term voor "apenkooien"?
BeantwoordenVerwijderenHet is het woord van de week geworden!
BeantwoordenVerwijderenWeet je al wie je anonieme lezer is?
Het is meer het woord van het jaar dacht ik zo.
BeantwoordenVerwijderenNa de laatste reply wist ik wie de anonieme lezer was. Nu eens afwachten of er ook een foto komt.