vrijdag 14 augustus 2009

Ding 23: Yes, yes, yes!

Deze cursus heeft me een heleboel geleerd.

Ik weet nu bijvoorbeeld dat Bloggnuss een doorbijter is en dat ze van kunst houdt.
Ik weet nu dat 23Kaatje eigenlijk Lara Croft is (ze heeft een boeddhabeeld uit Cambodja!) en dat ze de bijenkoningin van Hyves is. Van de medecursist van een deur verder ben ik te weten gekomen dat hij iets bijzonders met muziek heeft en dat hij best voor columnist kan doorgaan.
Dat zijn belangrijke dingen als je SAMEN dingen gaat ondernemen. Door de cursus weet ik wie waar goed in is. We zijn enthousiast geworden en willen meteen beginnen de bibliotheek te pimpen.

Daarnaast heb ik ook wat opgestoken van de webtoepassingen.
RSS bespaart je een hoop tijd, Flickr maakt dat je niet steeds foto's van je kinderen naar je familie hoeft te mailen en GoogleDocs blijkt heel handig als je samen een idee op papier zet. O, o, het lijkt wel of ik gehersenspoeld ben.

Had ik in het begin wat last van koudwatervrees, gaandeweg draaide ik mijn hand niet om voor weer een nieuw ding waarvan ik nog nooit gehoord had. Bovendien was ik helemaal hip toen ik in mijn omgeving vertelde dat ik niet alleen blogde en twitterde, maar ook netvibete en flickrde.

Het zou leuk zijn om een soort ning te hebben op het gebied van 23 Dingen. Een 23Ningen, ofzo. Daar kunnen deelnemers van de cursus met elkaar van gedachten wisselen over hoe ze het geleerde in de praktijk gaan brengen.
Wij hebben bijvoorbeeld een nog vaag plan om een digitale leeskring op onze site de beginnen. Het zou niet echt web2.0 zijn als we dat wiel helemaal zelf gingen uitvinden.

Meneer S. was hier net weer. Met een A4-tje met daarop een draad van Ariadne voor als ik eens autopech had en me geen oor wil laten aannaaien door een garage.
Weer een half uur van mijn leven besteed aan @#$*! We moeten hem toch eens leren Aquabrowseren en Zoek&Boeken...

vrijdag 31 juli 2009

Bibliotheek2.0: ding 22



De eed van hippocrates. Daar doet het Librarian's 2.0 Manifesto me aan denken. Wij bibliothecarissen leggen geen eed af uit respect voor het leven, maar uit respect voor de veranderende informatiewereld. Het doet een beetje kunstmatig aan.
"Ik experimenteer met veranderingen en accepteer daarbij dat ik fouten maak." Tja. Welke open deur zal ik nog meer intrappen? Of is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend?

Toch is Bibliotheek2.0 nog niet zo eenvoudig uit te voeren. Waarin wil de klant inspraak? En waarin hadden de mensen die geen klant bij ons zijn inspraak gewild?
Wil men inspraak in de aanschaf? In het reglement? Wil men de boeken thuis bezorgd krijgen? Wil men misschien de optie om het boek te kopen? Dat zijn vragen die de laatste tijd door mijn hoofd spoken. En hoe web2.0 zijn onze oudere klanten? Zitten die wel te wachten op een bibliotheek die 2.0 is?

Ik denk dat we het zo moeten doen: we gaan hyven, bloggen en twitteren dat het een aard heeft om aan die informatie te komen, maar blijven de klant ook in levende lijve zo goed mogelijk helpen. Dat kan betekenen dat je een kwartier van je leven besteedt aan meneer Sandstra die over zijn Volvo's vertelt. Zo schep je een band en zo kom je aan informatie. De internetgeneratie geeft die info online. De ouderen kunnen dat aan de balie doen. Of ze gaan bij ons op cursus. Internetten of web2.0'en. Ik zal Otto en meneer Sandstra vast vragen.
Dit verklaar ik plechtig, vrijwillig en op mijn woord van eer.

dinsdag 28 juli 2009

Ding 21: My Discoveries

Alfabetisch zoeken is zo achterhaald. Als het aantal bronnen exponentieel groeit en het medium boek een flink aantal broertjes en zusjes heeft, wie zit er dan te wachten op het alfabet?

Zoeken (en vinden) is een kunst op zich geworden. Zoeken in Bicat schiet dan enorm tekort. Alleen al het feit dat je daar moet kiezen of je op auteur zoekt, op titel of op materiaalsoort. Ik wil dat allemaal tegelijk in kunnen stellen. Dat, en nog veel meer!

De bibliotheekbezoeker vraagt veel; wat is nou een leuk boek, hoe heet het nieuwste boek van Saskia Noort en heeft u ook een receptenboekje van dat apparaat dat ik bij Blokker heb gekocht dat kan stomen en dat werd aangeraden door die kok die op tv was?

Wat was ik blij toen ik kennis maakte met de Aquabrowser. Ik moest hem even leren besturen, want hij kan zoveel tegelijk. Maar ik was zó gewend. Hij vindt zelfs boeken waarvan je de titel en de schrijver allebei niet weet.

Een woordenwolk en een tag cloud zijn erg behulpzaam als je niet zo goed weet wat je zoekt. Goed ook dat iedereen er tags aan kan toevoegen. Maar ik ben ook blij dat de korte bespreking gedaan wordt door een professional. Van sites als scholieren.com gaan mijn haren overeind staan. Een tip van een onbekende kan ik nog wel waarderen, maar een recensie niet. En de lijstjes van My Discoveries spreken me ook niet zo aan. Die heb ik al zoveel, dat ik bijna een lijst moet maken van de lijstjes in mijn leven.

Maar de zoekopties en de tags zijn het helemaal. Met de Aquabrowser kan ik in elk geval de recepten van Matthijs Vrieze vinden. Is die mevrouw ook weer blij.

donderdag 2 juli 2009

Ding 20: muziek online in sociaal netwerk

Muziek is voor mij behang. Althans, dat vindt de medecursist die vastzat in het openbaar vervoer. (Maar goed dat ie een muziekje mee had om het reizen met de trein wat draaglijker te maken.)

Muziek is voor mij geen doel op zich. Je kunt het opzetten als je auto rijdt, aardappels schilt of je kinderen achter het behang(?) plakt. In dat licht is een heleboel muziek leuk (en bepaalde genres echt NIET).
Dat maakt het zoeken naar leuke nummers op titel of artiest lastig.
Maar daar is iets op gevonden.

Op Last.fm kom je in aanraking met heel verschillende nummers. Je kunt zien wat je vrienden leuk vinden, je kunt op genre zoeken, er worden vergelijkbare artiesten genoemd. Heel handig.

Misschien is er een tooltje te bedenken dat de suggesties van Last.fm aan de Aquabrowser toevoegt. Dan kunnen onze leden geadviseerd worden door de muziekliefhebbers op Last.fm. We zullen het eens aan Esther vragen.

Binnenkort ga ik heel lang naar de autoradio luisteren. Als jullie een auto zien waaruit behang flappert, dan ben ik dat.

dinsdag 23 juni 2009

Ding 19: Sociale netwerken

Ding 19 wordt al veelvuldig toegepast door bibliotheken. De ene bibliotheek heeft wat meer succes dan de anderen; Almere-Haven heeft 27 hyvesleden, Voorschoten 257!
Hyves heeft als voordeel boven sommige van de vorige dingen dat er gecombineerd kan worden: een blog, foto's, filmpjes, tips, alles bij elkaar. En dat is weer handig voor de gebruiker en voor ons.


Wat meer en meer duidelijk wordt, is dat je keuzes moet maken in de wereld van web2.0. Er is zo veel mogelijk, dat je het nooit allemaal tegelijk kunt doen.
Hyves is een goede keus. Dat is eenvoudig te beheren, het is veelzijdig en volgens het laatste nieuws bereik je er echt iedereen mee.

vrijdag 19 juni 2009

Ding 18: LibraryThing

Laat mij uw boekenkast zien, en ik zeg u wie u bent. Met Ding 18 kun je in wel heel veel boekenkasten van anderen neuzen.
Iets wat ik graag doe. Niet alleen de titels zeggen iets over de eigenaar, maar hoe ze geplaatst zijn ook; staan de boeken alfabetisch, op genre, op formaat, kleur of zijn ze lukraak in de kast gesmeten?
Voor dat laatste moet je toch echt bij iemand over de vloer, maar LibraryThing biedt een hoop andere mogelijkheden. Via een titel kom je bij anderen die dat boek ook in hun kast hebben. Leuk vond ik dat de andere titels in die kast mij ook erg aanspraken; of ik had ze al gelezen en mooi gevonden, of het leek me wel wat om nog te gaan lezen.

Ook is het leuk om dit ding aan de site te koppelen. Zo kun je de klant op een leuke manier op nieuwe titels wijzen.

Het was leuk om eens aan LibraryThing te snuffelen. En daarmee aan andermans boekenkasten. Maar wil ik een uitspraak doen over iemand aan de hand van zijn boekenkast, dan gaat er niets boven the real thing.

dinsdag 16 juni 2009

Ding 17: een typische web2.0 site

Mensen willen heel graag weten wat een ander gelezen, gezien en gezocht heeft. Hier spelen Google, Youtube en Bol.com op in. In de bibliotheek zie je dat ook; de mensen zijn niet weg te slaan bij de kast met boeken die net terug zijn: een boek leest het lekkerst als het nog warm is van de vorige lezer.

Dit kun je verwerken in je site. Mensen kunnen elkaar tips geven over welke boeken boeiend waren. En omdat smaken verschillen, moeten er dan rubrieken gemaakt worden. Je kunt ook zelf een recensie kwijt en sterren toekennen. En mensen kunnen zich aanmelden bij een virtuele leeskring.
Daarvan zijn er ook verschillende: de Literatuurliefhebbers, de Pulpsmullers en de Voskuilfreaks. Ook is er de mogelijkheid om een foto van je gezicht en je favoriete boek op de site te zetten (Facebook). Het wordt een dolle boel. De klant mag mee apenkooien.