gedachtes van een in Langedijk verdwaalde taalkundige

Ding 23: Yes, yes, yes!

2009-08-14T14:32:00.012+02:00

Deze cursus heeft me een heleboel geleerd.

Ik weet nu bijvoorbeeld dat Bloggnuss een doorbijter is en dat ze van kunst houdt.
Ik weet nu dat 23Kaatje eigenlijk Lara Croft is (ze heeft een boeddhabeeld uit Cambodja!) en dat ze de bijenkoningin van Hyves is. Van de medecursist van een deur verder ben ik te weten gekomen dat hij iets bijzonders met muziek heeft en dat hij best voor columnist kan doorgaan.
Dat zijn belangrijke dingen als je SAMEN dingen gaat ondernemen. Door de cursus weet ik wie waar goed in is. We zijn enthousiast geworden en willen meteen beginnen de bibliotheek te pimpen.

Daarnaast heb ik ook wat opgestoken van de webtoepassingen.
RSS bespaart je een hoop tijd, Flickr maakt dat je niet steeds foto's van je kinderen naar je familie hoeft te mailen en GoogleDocs blijkt heel handig als je samen een idee op papier zet. O, o, het lijkt wel of ik gehersenspoeld ben.

Had ik in het begin wat last van koudwatervrees, gaandeweg draaide ik mijn hand niet om voor weer een nieuw ding waarvan ik nog nooit gehoord had. Bovendien was ik helemaal hip toen ik in mijn omgeving vertelde dat ik niet alleen blogde en twitterde, maar ook netvibete en flickrde.

Het zou leuk zijn om een soort ning te hebben op het gebied van 23 Dingen. Een 23Ningen, ofzo. Daar kunnen deelnemers van de cursus met elkaar van gedachten wisselen over hoe ze het geleerde in de praktijk gaan brengen.
Wij hebben bijvoorbeeld een nog vaag plan om een digitale leeskring op onze site de beginnen. Het zou niet echt web2.0 zijn als we dat wiel helemaal zelf gingen uitvinden.

Meneer S. was hier net weer. Met een A4-tje met daarop een draad van Ariadne voor als ik eens autopech had en me geen oor wil laten aannaaien door een garage.
Weer een half uur van mijn leven besteed aan @#$*! We moeten hem toch eens leren Aquabrowseren en Zoek&Boeken...

Bibliotheek2.0: ding 22

2009-07-31T19:36:00.007+02:00

De eed van hippocrates. Daar doet het Librarian's 2.0 Manifesto me aan denken. Wij bibliothecarissen leggen geen eed af uit respect voor het leven, maar uit respect voor de veranderende informatiewereld. Het doet een beetje kunstmatig aan.
"Ik experimenteer met veranderingen en accepteer daarbij dat ik fouten maak." Tja. Welke open deur zal ik nog meer intrappen? Of is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend?

Toch is Bibliotheek2.0 nog niet zo eenvoudig uit te voeren. Waarin wil de klant inspraak? En waarin hadden de mensen die geen klant bij ons zijn inspraak gewild?
Wil men inspraak in de aanschaf? In het reglement? Wil men de boeken thuis bezorgd krijgen? Wil men misschien de optie om het boek te kopen? Dat zijn vragen die de laatste tijd door mijn hoofd spoken. En hoe web2.0 zijn onze oudere klanten? Zitten die wel te wachten op een bibliotheek die 2.0 is?

Ik denk dat we het zo moeten doen: we gaan hyven, bloggen en twitteren dat het een aard heeft om aan die informatie te komen, maar blijven de klant ook in levende lijve zo goed mogelijk helpen. Dat kan betekenen dat je een kwartier van je leven besteedt aan meneer Sandstra die over zijn Volvo's vertelt. Zo schep je een band en zo kom je aan informatie. De internetgeneratie geeft die info online. De ouderen kunnen dat aan de balie doen. Of ze gaan bij ons op cursus. Internetten of web2.0'en. Ik zal Otto en meneer Sandstra vast vragen.
Dit verklaar ik plechtig, vrijwillig en op mijn woord van eer.

Ding 21: My Discoveries

2009-07-28T14:51:00.003+02:00

Alfabetisch zoeken is zo achterhaald. Als het aantal bronnen exponentieel groeit en het medium boek een flink aantal broertjes en zusjes heeft, wie zit er dan te wachten op het alfabet?

Zoeken (en vinden) is een kunst op zich geworden. Zoeken in Bicat schiet dan enorm tekort. Alleen al het feit dat je daar moet kiezen of je op auteur zoekt, op titel of op materiaalsoort. Ik wil dat allemaal tegelijk in kunnen stellen. Dat, en nog veel meer!

De bibliotheekbezoeker vraagt veel; wat is nou een leuk boek, hoe heet het nieuwste boek van Saskia Noort en heeft u ook een receptenboekje van dat apparaat dat ik bij Blokker heb gekocht dat kan stomen en dat werd aangeraden door die kok die op tv was?

Wat was ik blij toen ik kennis maakte met de Aquabrowser. Ik moest hem even leren besturen, want hij kan zoveel tegelijk. Maar ik was zó gewend. Hij vindt zelfs boeken waarvan je de titel en de schrijver allebei niet weet.

Een woordenwolk en een tag cloud zijn erg behulpzaam als je niet zo goed weet wat je zoekt. Goed ook dat iedereen er tags aan kan toevoegen. Maar ik ben ook blij dat de korte bespreking gedaan wordt door een professional. Van sites als scholieren.com gaan mijn haren overeind staan. Een tip van een onbekende kan ik nog wel waarderen, maar een recensie niet. En de lijstjes van My Discoveries spreken me ook niet zo aan. Die heb ik al zoveel, dat ik bijna een lijst moet maken van de lijstjes in mijn leven.

Maar de zoekopties en de tags zijn het helemaal. Met de Aquabrowser kan ik in elk geval de recepten van Matthijs Vrieze vinden. Is die mevrouw ook weer blij.

Ding 20: muziek online in sociaal netwerk

2009-07-02T16:14:00.006+02:00

Muziek is voor mij behang. Althans, dat vindt de medecursist die vastzat in het openbaar vervoer. (Maar goed dat ie een muziekje mee had om het reizen met de trein wat draaglijker te maken.)

Muziek is voor mij geen doel op zich. Je kunt het opzetten als je auto rijdt, aardappels schilt of je kinderen achter het behang(?) plakt. In dat licht is een heleboel muziek leuk (en bepaalde genres echt NIET).
Dat maakt het zoeken naar leuke nummers op titel of artiest lastig.
Maar daar is iets op gevonden.

Op Last.fm kom je in aanraking met heel verschillende nummers. Je kunt zien wat je vrienden leuk vinden, je kunt op genre zoeken, er worden vergelijkbare artiesten genoemd. Heel handig.

Misschien is er een tooltje te bedenken dat de suggesties van Last.fm aan de Aquabrowser toevoegt. Dan kunnen onze leden geadviseerd worden door de muziekliefhebbers op Last.fm. We zullen het eens aan Esther vragen.

Binnenkort ga ik heel lang naar de autoradio luisteren. Als jullie een auto zien waaruit behang flappert, dan ben ik dat.

Ding 19: Sociale netwerken

2009-06-23T15:23:00.008+02:00

Ding 19 wordt al veelvuldig toegepast door bibliotheken. De ene bibliotheek heeft wat meer succes dan de anderen; Almere-Haven heeft 27 hyvesleden, Voorschoten 257!
Hyves heeft als voordeel boven sommige van de vorige dingen dat er gecombineerd kan worden: een blog, foto's, filmpjes, tips, alles bij elkaar. En dat is weer handig voor de gebruiker en voor ons.

Wat meer en meer duidelijk wordt, is dat je keuzes moet maken in de wereld van web2.0. Er is zo veel mogelijk, dat je het nooit allemaal tegelijk kunt doen.
Hyves is een goede keus. Dat is eenvoudig te beheren, het is veelzijdig en volgens het laatste nieuws bereik je er echt iedereen mee.

Ding 18: LibraryThing

2009-06-19T11:53:00.009+02:00

Laat mij uw boekenkast zien, en ik zeg u wie u bent. Met Ding 18 kun je in wel heel veel boekenkasten van anderen neuzen.
Iets wat ik graag doe. Niet alleen de titels zeggen iets over de eigenaar, maar hoe ze geplaatst zijn ook; staan de boeken alfabetisch, op genre, op formaat, kleur of zijn ze lukraak in de kast gesmeten?
Voor dat laatste moet je toch echt bij iemand over de vloer, maar LibraryThing biedt een hoop andere mogelijkheden. Via een titel kom je bij anderen die dat boek ook in hun kast hebben. Leuk vond ik dat de andere titels in die kast mij ook erg aanspraken; of ik had ze al gelezen en mooi gevonden, of het leek me wel wat om nog te gaan lezen.

Ook is het leuk om dit ding aan de site te koppelen. Zo kun je de klant op een leuke manier op nieuwe titels wijzen.

Het was leuk om eens aan LibraryThing te snuffelen. En daarmee aan andermans boekenkasten. Maar wil ik een uitspraak doen over iemand aan de hand van zijn boekenkast, dan gaat er niets boven the real thing.

Ding 17: een typische web2.0 site

2009-06-16T15:56:00.006+02:00

Mensen willen heel graag weten wat een ander gelezen, gezien en gezocht heeft. Hier spelen Google, Youtube en Bol.com op in. In de bibliotheek zie je dat ook; de mensen zijn niet weg te slaan bij de kast met boeken die net terug zijn: een boek leest het lekkerst als het nog warm is van de vorige lezer.

Dit kun je verwerken in je site. Mensen kunnen elkaar tips geven over welke boeken boeiend waren. En omdat smaken verschillen, moeten er dan rubrieken gemaakt worden. Je kunt ook zelf een recensie kwijt en sterren toekennen. En mensen kunnen zich aanmelden bij een virtuele leeskring.
Daarvan zijn er ook verschillende: de Literatuurliefhebbers, de Pulpsmullers en de Voskuilfreaks. Ook is er de mogelijkheid om een foto van je gezicht en je favoriete boek op de site te zetten (Facebook). Het wordt een dolle boel. De klant mag mee apenkooien.

Ding 16: Youtube

2009-06-16T14:47:00.001+02:00

Youtube is een storthoop. Wat een puin ligt daar. Maar als je goed zoekt, zitten er leuke dingen tussen. Zo ook mijn eigen opname van kunst in de bibliotheek.

De beeldkwaliteit laat misschien wat te wensen over, maar daarmee past het filmpje juist weer erg goed op Youtube.
Al Jazeera en het Witte Huis maken gebruik van Youtube voor de verspreiding van hun boodschap aan de wereld (aldus Wikipedia). In dat rijtje misstaan we niet. Eens zien of we de storthoop een beetje kunnen pimpen.

Ding 15: podcasts

2009-06-16T13:08:00.005+02:00

Podcasting komt volgens Wikipedia van iPod en broadcasting. Podcasting biedt op luistergebeid wat we op kijkgebeid al lang hadden. Het stelt je in de gelegenheid programma's te beluisteren op het moment dat het jou uitkomt. En waar het jou uitkomt. Tijdens het twitteren of bloggen, in de bibliotheek of in bad.

Natuurlijk zouden er podcasts van de bibliotheek aangeboden kunnen worden. Er zou een volledige lezing geplaatst kunnen worden, en uiteraard het bijzonder interessante radiointerview dat ik maandelijks met Marieke heb. Ik ben alleen bang dat dat laatste ons juist leden gaat kosten. Een podcast moet wel enige body hebben. Maar met een microfoon onder mijn neus ben ik net zo spraakzaam als een neusaap met vliegangst.

Leuk Ding dus, maar de kans op succes is groter als anderen het inspreken.

Ding 14: IM

2009-06-05T14:44:00.007+02:00

Joris Luyendijk doet het. Telfort doet het. Ziggo doet het. (Of dat nu een goed voorbeeld is, betwijfel ik.)
Er zijn verschillende mensen en bedrijven te noemen die chat professioneel gebruiken.
Toen ik gisteren de chat van gmail uitprobeerde, bekroop me steeds het gevoel dat ik iets deed tijdens werktijd dat je thuis zou moeten doen. Maar het blijkt dat chatten een ingeburgerd en geaccepteerd communicatiemiddel op het werk is. (Ik hoop dat mijn leidinggevende dit leest; ik ben voortaan online:)).

Vroeger heb ik wel eens wat gebabbeld op MSN. Chatten met drie meiden leidde er toe dat iedereen door elkaar zit te kleppen, dat niemand luistert en dat je na een uur nog steeds geen afspraak hebt gemaakt. Het zou kunnen dat dat niet veel verschilt met een live gesprek tussen drie dames, maar daarover een andere keer misschien meer.

Deze laatste manier van chatten is niet de manier die ik in gedachte had voor onze bibliotheek. Maar een plekje op de site waarop je je vragen kunt stellen en waarbij je meteen antwoord krijgt, is wel zinnig. En dan kunnen we vragen of Joris Luyendijk voor de lezing wil chatten met onze leden. 12 April komt ie. Komen jullie ook?

Ding 13: Google Docs

2009-06-02T15:11:00.010+02:00

Samen. Dat is het woord dat bij erg veel Dingen opborrelt. Samen kwetteren, samen muziekjes luisteren en samen delen.
Zo ook Google Docs. Je kunt samen een document schrijven en andere bestanden delen.
Heel handig als je een presentatie wil geven aan iemand een eind verderop en het mailprogramma vindt dat je bijlage aan overgewicht leidt.
Ook heel handig als je foto's wil delen en je er een lief Ding voor over hebt als je dan niet meer foto voor foto hoeft aan te klikken en je daarbij ook geen rekening meer hoeft te houden met de maximale grootte van een mail.
Ding 13 is vet koe, een term van de liefhebber van Jip en Janneke.
Niet dat we Ding 13 nodig hebben om dingen samen te doen, hoor. We doen regelmatig dingen samen: hard werken, thee drinken, overleggen en apenkooien. Maar hoe meer samen, hoe meer vreugd.

Ding 12: Twoosh

2009-05-29T19:13:00.013+02:00

Het begon allemaal met een piepklein vogeltje. Ze sloot zich aan bij Twitter toen ze daarover had horen kwetteren.

Op internet stond uitgelegd hoe Twitter werkt. Een ander vogeltje hielp haar met haar eerste tonen. Ze leerde te kwetteren in de twittertaal. Ze leerde dat je best iemand mag volgen die je helemaal niet kent. (Dat is in de gewone vogelwereld not done.) Ze leerde ook al gauw irritante plakvogels van zich af te schudden.

In het begin waren het nog neuzeltwittertjes en wist ze niet of er wel iemand luisterde. Maar na verloop van tijd kreeg het getwitter steeds meer inhoud. Zo kon ze zich voorbereiden om op het werk ook te twitteren.

Want daar zag ze wel een toekomst voor. Het gekwetter zou dan de aankondiging zijn, en de informatie waar het om draait zou ze dan in een blog of een e-mail of op de site zetten. Het zou wel het leukst zijn als het getwitter een persoonlijk tintje had. Dan zouden de andere vogeltjes ook terug durven kwetteren. En dan zou de Beeptweet bekend worden bij alle Langedijker vogels.

Ding 11: Wiki's in de bieb

2009-05-29T13:25:00.009+02:00

Wiki-wiki betekent snel in het Hawaiaans. Dat las ik in de theorie van dit ding. Ding 11 ging echter alles behalve snel; er viel enorm veel te lezen en te klikken. En, braaf als ik ben, lees en klik ik me dus een slag in de rondte.

Laat ik voor de lezers die de cursus niet doen even uitleggen wat een wiki is. Een wiki is een site waarop mensen samen kunnen werken aan een document. Je kunt het zien als een leeg vel waarop iedereen kan schrijven en waarvan iedereen dingen kan weghalen. Dit kan heel handig zijn als je als groep informatie aan elkaar wil doorgeven.

Het verschil met een blog is dat daar één persoon bepaalt wat er geplaatst wordt. Anderen kunnen reageren, maar de blogeigenaar kan de reactie als enige verwijderen. Hij is als het ware de leider. Bij een wiki heb je geen leider. De oplettende lezer ziet hier een analoog aan onze bibliotheek, de komende drie weken.

Hoe kun je nou een wiki toepassen op het bibliotheekwezen? Oftewel: wat voor biebwiki kun je bedenken?
Je zou kunnen denken aan een wiki voor een leesclub. Dan kunnen de leden met elkaar wiki'en over boeken. Ze hoeven dan niet eens meer fysiek af te spreken. Voortaan kunnen mensen uit de hele wereld zich aansluiten bij de leesclub van Langedijk! Als dat niet web 2.0 is!

Ding 10: social bookmarking en Delicious

2009-05-25T19:29:00.009+02:00

Dit weekend heb ik besteed aan het fotograferen van alle gezinsleden met hun boek. Dit om de fotostream van de medecursist van een deur verder te vullen. Aangezien mijn jongste aap zich niet echt laat fotograferen in een door mij bedachte pose, heeft het me een halve middag gekost om haar überhaupt met een boek tegelijk in het scherm te krijgen. Maar, sociaal als ik ben, heb ik dat er graag voor over.

Verder heb ik me deze week bezig gehouden met Ding 10.
Het taggen van sites spreekt me wel aan. Ik zie het als tips van gelijkgestemden; "kijk, dit is interessant". De functie van het ordenen van je favorietenlijst had ik eigenlijk niet nodig; mijn favorietenlijst is beperkt. De meeste sites die ik vaak bezoek, ken ik uit mijn hoofd, en verder vind ik veel snel via een zoekmachine. Delicious maakt dit eenvoudiger, maar ik heb wat meer tijd nodig om om te schakelen en de toepassingen het werk te laten doen. Het is wel erg interessant.
Verder is het social bookmarking natuurlijk gebaseerd op het idee dat je zelf tags aan sites toevoegt. Heel web 2.0 en sociaal, maar in het echt ga ik dat vast niet doen. Dat kost tijd en tijd is geld. Geld van de belastingbetaler. Bij nader inzien ben ik dus toch niet zo sociaal...

mooi boek

2009-05-20T09:44:00.008+02:00

We zijn in Langedijk in de ban van het favoriete boek. Er wordt over en weer geadviseerd, gediscussieerd en gefotografeerd. Zie bijvoorbeeld de blog van de medecursist van een deur verder.

Het mijne heet "A prayer for Owen Meany" van John Irving.
Ik las het toen ik 16 was (ben ik echt al meer dan twee keer zo oud?!) en heb de ruim 600 pagina's daarna nog verschillende keren herlezen. Voor een korte beschrijving van de NBD kun je hier terecht. Je kunt het boek op meerdere niveaus lezen; het is een mooi verhaal, het is een bildungsroman en het wemelt van de thematiek.
Er komen bijvoorbeeld te pas en te onpas zaken in voor die geen armen (meer) hebben: een gordeldier, een paspop, een beeld dat van zijn sokkel is gehaald en uiteindelijk Owen zelf. Ook lijken de personages allemaal een bijbels figuur voor te stellen, maar dan over the top, zoals wel besteed is aan John Irving.
Het verhaal is voor 90 % heel realistisch. Daarom valt de bizarre personage van Owen enorm op. En dat is precies waarom ik van Irving houd. Absurditeit ingepakt in realiteit.
Ik heb heerlijk op het boek gekloven en doe dat nog wel eens. Daarna heb ik het met D. over de parallellen tussen "A prayer" en "De ontdekking van de hemel" van Harry Mulisch, zijn nummer één. Ai, doen andere stellen dat ook?

Ding 9

2009-05-14T15:22:00.003+02:00

Na een paar weken dollen op het internet is het dan nu tijd voor de eerste evaluatie. Even serieus dus. Dat valt niet mee; iedereen die mijn collega's kent, zal het met me eens zijn dat Artis er niets bij is. Goed, ik pak een boek uit de 172-kast en doe mijn best.

De webtoepassingen die mij het best bruikbaar lijken, zijn het online fotoalbum en de RSS. Foto's van lezingen en andere evenementen kunnen bijdragen aan een grotere bekendheid van onze bibliotheek. Ook een goedgeplaatste RSS-feed kan handig zijn. Op een site die interessante informatie bevat, of op reacties op onze eigen site (in de toekomst, als we een nieuwe en spetterende site hebben die Marian voor ons maakt!)

Een interactieve site is in de toekomst een leuk idee. Mensen kunnen dan bijvoorbeeld vertellen hoe ze een lezing hebben gevonden. Of ze kunnen suggesties doen voor de collectie. En misschien raken ze samen wel aan de praat. Over een boek of over iets heel anders. Het goed bijhouden van de site en het snel reageren op berichten is dan wel belangrijk voor het succes. Misschien dat we daar wat tijd voor vrij kunnen maken tussen het apenkooien door.

ding 8

2009-05-12T16:01:00.020+02:00

Wat een mogelijkheden zijn er met het bewerken van foto's. Je wordt er op een gegeven moment wel vrolijk van.
Misschien komt dat ook door de superlezing die er gisteren gegeven werd. Er waren maar liefst 70 bezoekers. Bovendien had de spreekster verstand van zaken en kon zij ook daadwerkelijk voor een groep spreken. Het is helaas een feit dat dit niet voor iedere spreker op lezingen geldt. Nog een bijzonder gegeven is dat het bedrijf dat de lezingen voor ons regelt een tweede spreker achter de hand houdt. Nadat er voor de derde maal een lezing werd afgelast wegens ziekte, is hiertoe besloten. Maar tot zover het verslag van gisteravond.

De uitspraak die Chomsky´s gelijk bewijst is deze keer van mijn kind: "Ik heb mijn hoofd gestoten aan een paallamp."

bezoekersteller

2009-05-07T11:37:00.006+02:00

Tijdens het opruimen van computerboeken viel mijn oog op een boek over blogs. Er stond een hoop in dat ik inmiddels al weet (wat fijn). Er werden tips gegeven over hoe je je blog kunt opleuken. De bezoekersteller leek me een leuk idee.

Het ding op de blog plakken was niet zo ingewikkeld. En hij deed het ook meteen.
Ik liet hem trots zien aan de medecursist van een deur verder. Die ging er ook direct een plaatsen. Binnen tien minuten had hij er een die hij véél mooier vond dan de mijne. En toen gebeurde het:

Mijn blog verdween 'poef' uit de lucht. En die van de medecursist ook. Een onuitspreekbare foutmelding was het enige dat we als verklaring kregen.
De stress sloeg toe; zouden we helemaal opnieuw moeten beginnen? Zou dit in mijn dossier terecht komen?

Een snelle oplossing was het enige dat me nog kon redden. Trillend opende ik een browser. Google bood me de helpende hand. Op een forum hielpen nerds de gewone mens die verstrikt is geraakt in het web. Heel aardig. Dankzij hen heb ik mijn baan nog.

ding 7

2009-05-01T13:08:00.008+02:00

Koninginnedag is weer voorbij. Iets minder vrolijk dan verwacht, dat wel.
Gelukkig maakte ding 7 mij wel blij. Het zoeken naar afbeeldingen op kleur vond ik een uitkomst. Hier een kleine demo:

Wat het voorstelt: wie het weet mag het zeggen. Het mooie is dat je deze foto nooit gevonden had aan de hand van een normale omschrijving, maar wel via de colrpickr. Je krijgt er echter wel een spraakgebrek van.
Het is zeker een site die voor herhaling vatbaar is.

Tot slot nog een filmpje over een bibliotheek.

Ding 6

2009-04-28T10:57:00.007+02:00

Vakantie is voor watjes. Vandaar dat ik gewoon doorga met ding 6.

Omdat het mooie weer zich even achter de wolken verschuilt, doe ik dat achter mijn pc.

Leuk, een tool met foto's. Het was niet helemaal nieuw, maar ik had er nog niet mee gewerkt.

De taal van Flickr is leuk. Het commentaar dat hij geeft als ook dit account al bezet is, bezorgde me een schaterlach. En toen hij daarna meldde de hik te hebben, sprong er een vonkje over:)

Het fabriceren van een fotostream in mijn blog zorgde voor een paar vraagtekens. De URL van Flickr bleef een URL in mijn bericht. Maar de aanhouder wint.
Zie hier de foto's van ons mooie gebouw, de bibliotheek en een van het servicepunt in Sint Pancras.

Het citaat van deze keer is: "Ik drink geen water; daar neuken de vissen in".

Ding 5

2009-04-23T13:27:00.004+02:00

Ton zei het al: Martin Bril is dood. Bij het maken van een RSS feed van Martin vond ik een stukje van hem over twitteren. Leuk dat ook hij daar een mening over had.
Het zoeken van RSS feeds leverde niet zoveel problemen op. Het was lastiger om ze specifiek genoeg te maken zodat je niet overspoeld wordt door informatie die je niet interessant vindt.

Netvibes is heel aardig, maar iets te druk voor de 'over thirties'. Ik heb er flink wat in geschrapt en kan er nu gewoon naar kijken.

Het citaat van deze keer is: "Ik zal mijn mond maar houden, want er komt alleen maar ellende uit."

Lezers, doe je best en breng een stem uit!

ding 4

2009-04-21T15:33:00.005+02:00

RSS lijkt me een handig instrument dat je veel tijd kan besparen. De uitleg op de site van 23 dingen gaf me het gevoel dat ik in het diepe mocht, de haak van de badmeester mocht vastpakken en het grote bad doorgetrokken werd. Spannend en toch niet eng.
Hoe ik als drukbezet type ook nog de hele dag door de veranderingen op de sites kan bijhouden, staat helaas niet in de uitleg. Misschien een idee voor de volgende cursus: 23 dingen tegelijk doen. Ik ben de eerste die zich aanmeldt.

Het volgende filmpje heeft inhoudelijk niets met RSS te maken. Het is grappig en voor velen leerzaam. Edo, het heeft niets met jou te maken:)

Ding 1, 2 en 3

2009-04-14T15:40:00.026+02:00

Het maken van een blog is niet zo moeilijk. Het is een beetje scheppen en harken en voor je het weet heb je een kasteel gebouwd. Ja, af en toe krijg je wat zand in je mond, maar dat hoort erbij. Ook is het niet altijd even duidelijk met welk vormpje je het gewenste zandtaartje bakt. Even zoeken, dus. Je moet er niet te lang over nadenken. Gewoon doen.

Het schrijven van een blog geeft een (onterecht) gevoel van vrijheid en anonimiteit. Dat heeft zijn voordelen, maar je moet ook een beetje oppassen. Iedereen kan het immers lezen.

Het citaat van deze keer is:

"Ik voel een blogje aankomen!!"

De regels van het spel moeten nu wel gewijzigd worden. Als degene die dit zei nu meteen het goede antwoord blogt, is de grap eraf. Wil degene die geciteerd wordt even de mol spelen? Bij het volgende citaat mag je weer meedoen.

Dr. Quinn

2009-04-14T14:29:00.004+02:00

Dr. Quinn zit al in de fietstas. Dat zei een van mijn collega's van de week. Je vraagt je af of Chomsky dan toch gelijk had.
Voor wie niet weet waar dit nu weer over gaat: Chomsky gaat er kortweg vanuit dat je een taal leert door middel van een universele grammatica en niet (alleen) door het nazeggen van anderen. Taalgeobsedeerden zoals ik denken bij een originele kreet als bovenstaande meteen aan onze grote vriend Noam.

Waarom zat dr. Quinn eigenlijk in de fietstas? Er waren wat titels van haar afgeschreven. De collega, die niet kon weten dat haar uitspraak online zou gaan, was niet geïnteresseerd in een afgeschreven exemplaar van deze ouwemutsenserie en zei spottend het bovenstaande.

Tja, dat zet je aan het denken...
Hoe kun je zoiets moois en interessants combineren met een weblog?
In iedere blog zal ik één of meerdere citaten van collega's zetten. Jullie mogen dan zeggen van wie de bizarre zinnen zijn. En natuurlijk is het leuk als jullie allemaal je best doen in mijn blog genoemd te worden!